Nasza wspólnota posiada piękną nazwę, która wskazuje wyraźnie na bliskie pokrewieństwo swych członków z samym Bogiem - skoro "Dzieci Boże" to równocześnie "bracia i siostry Jezusa"

Najbardziej twórczą ze wszystkich prac
jest praca nad sobą,
która pozwala odnajdywać urok młodości.

Jan Paweł II

Naszym wzorem jest Maryja, więc pragniemy  uczyć się  o Niej, naśladować Jej prostotę, pokorę, posłuszeństwo wobec Boga i miłość do ludzi. W tym celu spotykamy się w każdy czwartek  od godziny  15.30 do 17.00 w salce domu parafialnego. Oprócz pogłębiania swojej wiedzy religijnej spędzamy wiele czasu na modlitwie, zabawach i śpiewie.

Tradycją stało się już coroczne przygotowanie w okresie świąt Bożego Narodzenia jasełek. Wystawiamy też Mękę Pańska. Dzieci bardzo chętnie uczą się ról i pilnie uczęszczają na próby.

Od kilku lat wyjeżdżamy nad morze by tam odpocząć. Organizatorem jest nasz ksiądz proboszcz.

Grupę założyła w 2002 roku pani mgr Małgorzata Dziadkiewicz. Obecnie na spotkania uczęszcza ponad 40 osób. Na tak liczną grupę przypada  pięć animatorek:  Dominika, Asia, Ewa, Angelika i Ola.

Liczba uczestników cały czas się zmienia ponieważ osiągając wiek 13 lat nasi podopieczni przechodzą do oazy. W tym roku dwie dziewczyny, Karolina i Ewelina, napisały wiersz o naszej wspólnocie, który prezentujemy niżej.

Pani Dziadkiewicz to bardzo twarda sztuka,

wszystkich zaraz szuka.

Dzieci Boże prowadzi

i wszystkim dobrze radzi.

Księdza wikarego to także zasługa,

że od czasu do czasu nas zmruga.

Ksiądz proboszcz dobre ciasteczka daje,

a nam się serce kraje.

Na Dzieciach Bożych dobra zabawa,

bo to w życiu jest podstawa!

Andzia ślicznie śpiewa,

a tymczasem Ewka ziewa.

Ola rękę do góry wznosi,

gdy nas za bardzo nosi.

Dominika to dobra kumpelka,

a Asia to cicha myszka.

Na dyskotekach każdy swymi krągłościami wywija

i czas szybko mija.

Dzieci Boże grają jasełka

i nikt z nich nie wymięka.

Każdy z chęcią tu przychodzi,

bo tu się przyjaźń rodzi!

O tych co w wierszu wspominamy,

zawsze o Nich pamiętamy.